දුතිය අජ්ඣත්තානත්ත සූත්‍රය

අජ්ඣත්තානත්ත සූත්‍රය.

9.  මා විසින් මෙසේ අසන ලදි. එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහි ජේතවන නම් වූ අනේපිඩු සිටුහුගේ අරම්හි වැඩ වසන සේක. එහි දී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ‘මහණෙනි‘යි භික්ෂූන් ඇමතූ සේක. ඒ භික්ෂූහු වහන්සැ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් ඇස්වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තෙල වදාළ සේක:

මහණෙනි, අතීතානාගත වූ ඇස අනත් ය. පවත්නා ඇසෙහි කිනම් කථා ද, මහණෙණි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරිසවු අතීත වූ ඇසෙහි නිරපේක්ෂ වෙයි. අනාගත ඇස නො පතයි. පවත්නා ඇසෙහි කලකිරීම පිණිස නො ඇල්ම පිණිස නිරෝධය පිණිස පිළිපන්නේ වෙයි.

මහණෙනි, අතීතානාගත වූ කණ අනත් ය. පවත්නා කණෙහි කිනම් කථා ද, මහණෙණි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරිසවු අතීත වූ කණෙහි නිරපේක්ෂ වෙයි. අනාගත කණ නො පතයි. පවත්නා කණෙහි කලකිරීම පිණිස නො ඇල්ම පිණිස නිරෝධය පිණිස පිළිපන්නේ වෙයි.

මහණෙනි, අතීතානාගත වූ නැහැය අනත් ය. පවත්නා නැහැයෙහි කිනම් කථා ද, මහණෙණි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරිසවු අතීත වූ නැහැයෙහි නිරපේක්ෂ වෙයි. අනාගත නැහැය නො පතයි. පවත්නා නැහැයෙහි කලකිරීම පිණිස නො ඇල්ම පිණිස නිරෝධය පිණිස පිළිපන්නේ වෙයි.

මහණෙනි, අතීතානාගත වූ දිව අනත් ය. පවත්නා දිවෙහි කිනම් කථා ද, මහණෙණි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරිසවු අතීත වූ දිවෙහි නිරපේක්ෂ වෙයි. අනාගත දිව නො පතයි. පවත්නා දිවෙහි කලකිරීම පිණිස නො ඇල්ම පිණිස නිරෝධය පිණිස පිළිපන්නේ වෙයි.

මහණෙනි, අතීතානාගත වූ කය අනත් ය. පවත්නා කයෙහි කිනම් කථා ද, මහණෙණි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරිසවු අතීත වූ කයෙහි නිරපේක්ෂ වෙයි. අනාගත කය නො පතයි. පවත්නා කයෙහි කලකිරීම පිණිස නො ඇල්ම පිණිස නිරෝධය පිණිස පිළිපන්නේ වෙයි.

මහණෙනි, අතීතනාගත වූ මනස අනත් ය. පවත්නා මනසෙහි කවර කථා යැ  මහණෙනි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරිසව් අතීත වූ මනසෙහි නිරපේක්ෂ වෙයි. අනාගත වූ මනස නො පතයි. පවත්නා මනසෙහි කලකිරීම පිණිස නො ඇල්ම පිණිස නිරෝධය පිණිස පිළිපන්නේ වෙයි.

මහණෙනි, මෙසේ දක්නා බහුශ්‍රැත අරීසවු ඇසෙහි දු කලකිරෙයි, කණෙහි දු කලකිරෙයි, නැහැයෙහි දු කලකිරෙයි, දිවෙහි දු කලකිරෙයි, කයෙහි දු කලකිරෙයි, මනස්හි දු කලකිරෙයි, කලකිරෙන්නේ නො ඇලෙයි. නො ඇල්මෙන් සසරින් මිදෙයි. මිදුණු කල්හි ‘මිදිණැ‘යි දැනීම වෙයි. ජාතිය ක්ෂීණ විය. බඹසර වැස නිමවන ලද. කටයුතු කරන ලද. මේ රහත් බව පිණිස අනෙකක් නැතැ“යි දැන ගනි යි.

නම වැනි වූ දුතිය අජ්ඣත්තානත්ත සූත්‍රය නිමියේ ය.

සළායතන සංයුත්තය